Ik Ben… Tayfun

“Ik ben Tayfun Balçik, historicus, Turks-Nederlands, en 33 jaar geleden geboren in Amsterdam Oud-West; in een woning die ik nu nooit meer zou kunnen betalen. Ik verhuisde naar Nieuw-West toen ik 8 was. Toen wij aankwamen, waren wij het enige gezin met een migratieachtergrond. Binnen 5 jaar was de hele buurt ‘zwart’ geworden. Witte mensen vertrokken naar VINEX-locaties buiten de stad. In plaats van een multiculturele wijk, werd het een monoculturele wijk. Het was een proces dat ik heel bewust meemaakte.”

“In Amsterdam is dit proces van gentrificatie inmiddels flink uit de hand gelopen. De prijs van woningen in het centrum zijn razendsnel gestegen. Het gevolg is dat mensen met een lager inkomen uit de centrale wijken worden verdreven, en rijkere, witte mensen ervoor in de plaats komen. Het heeft ervoor gezorgd dat er nu grote groepen zijn die – in de meest letterlijke zin – gescheiden van elkaar leven. De stad wordt op een fundamenteel andere manier ervaren.”

“Toen ik was afgestudeerd, begon ik te merken dat ik tegen deze structuren aanliep, maar ook dat de zwarte wijken zelf in bepaalde structuren gevangen zitten. In mijn eigen wijk heerst bijvoorbeeld de angst om je mening te uiten over de PKK, Koerdistan, of de Armeense Genocide. Tegelijkertijd merk je hetzelfde als je je wilt uitspreken over het racisme dat Turkse Nederlanders doorstaan. Als je racisme aankaart, krijg je al snel de volle laag over je heen, soms zelfs met fysiek geweld tot gevolg.”

“Je merkt pas echt wat vrijheid is als je met onvrijheid te maken krijgt. Het is daarom ook mijn persoonlijke missie geworden om zo vrij mogelijk te worden. Nederlanders hameren altijd op de vrijheid van meningsuiting. Als kind begreep ik nooit zo goed waarom, maar nu des te meer. Er moet ruimte zijn voor iedereen om in hun vrijheid – in hun gelijkwaardigheid – hun verhaal te kunnen doen. Dit is ook context gebonden: terwijl er in de Turkse wijken meer ruimte moet zijn voor het ‘witte verhaal’, moet het witte deel van Nederland ook zeker meer gaan luisteren naar de verhalen uit de zwarte wijken. We hebben échte integratie nodig. Dat is dus niet alleen het aanpassen van de nieuwkomer zelf, maar ook diens acceptatie door de rest van de samenleving.”

“De verschillende groepen komen niet vaak genoeg bij elkaar, horen elkaars verhaal te weinig, en dat zorgt voor wederzijds onbegrip. Willen wij hier iets aan doen, dan moeten wij ons perspectief verbreden: iedereen evenveel kans geven om zijn of haar verhaal te doen. Ik zet mij hier iedere dag voor in: door mijn eigen verhaal te vertellen en door te luisteren naar dat van anderen. Door het gesprek aan te gaan. Als dat ‘Grijs zijn’ betekent, dan ben ik zeker Grijs. Dan ben ik vrij!”