Ik Ben… Marten

“Ik hou van verbinden. Ik verbind mensen en verschillende groepen met elkaar. Ik probeer nergens te diep in te duiken, maar blijf graag de spil tussen de verschillende mensen”

Marten Bos is verkozen tot Ambassadeur van de Verdraagzaamheid 2016. Marten zet zich in voor LHBTI-rechten, tegen racisme én voor vluchtelingen, met name in Amsterdam-Oost.

“Ik dacht op 4 mei, ‘ik wil niet meer naar het homo-monument, dat ken ik nu wel.’ Toen ben ik in de Indische Buurt met wat mensen gaan praten of we niet eens wat konden organiseren. Vier jaar geleden hebben we toen voor het eerst met de hele multiculturele gemeenschap in Oost 4 mei georganiseerd. Niet alleen de Nederlanders hebben met oorlog en vrede te maken gehad, maar iedereen. We hebben toen bijvoorbeeld onderzocht hoe de Marokkaanse gemeenschap te lijden heeft gehad onder de Tweede Wereldoorlog.”

“Ik wilde ook graag wat bijdragen vanuit de roze gemeenschap, en een heleboel mensen vroegen toen aan me: ‘Moslims en homo’s bij elkaar zetten, kan dat wel?’ En ik zei: ‘Ja, dat kan!’ We hebben toen heel succesvol en mooi evenement kunnen organiseren, en vanuit die groep hebben we ‘Alle Kleuren Oost’ opgezet. We hebben uiteindelijk zelfs een Iftar met een roze randje kunnen organiseren.”

“In de AZC’s worden ook wel echt homo’s in elkaar geslagen, dat wil ik niet ontkennen. Vooral diegenen die niet aan het ‘beeld’ voldoen, de transgender of de feminiene homo, kunnen het doelwit zijn. De mensen die dit doen komen veelal uit landen waar homoseksualiteit verboden is; bijvoorbeeld Oeganda of Syrië. Alleen wat ik merk is dat dan juist heel veel vluchtelingen er uiteindelijk geen moiete mee hebben. Maar goed nieuws is geen nieuws. Ik heb vrienden van me die daadwerkelijk bedreigd zijn door Marokkaans Nederlandse jongeren, en dat is natuurlijk een probleem. Ik ken echter weer honderden Marokkanen die me door dik en dun zouden steunen, maar over dat soort verhalen hoor je nooit wat. Tegen de Marokkaanse jongens die ieder jaar helpen bij het organiseren van Pride Oost, heb ik weleens voor de grap gezegd: ‘als jullie me nu in elkaar slaan, komt er misschien wel een keer wat in de krant.’ De verhouding is wat dat betreft zoek. De Marokkaanse gemeenschap in Nederland is zo ontzettend groot, en die paar rotte appels verpesten het voor de hele gemeenschap en de media pikken dat maar al te gretig op. Witte jongeren die een homo in elkaar slaan halen de media niet.”

“Ik herken de stigma’s waar vluchtelingen mee te maken hebben, vanuit mijn achtergrond in de LHBT-gemeenschap. Maar de homogemeenschap is al heel ver gekomen; het homohuwelijk is er, er zijn homoseksuele bestuurders geweest. Qua emancipatie zijn we in Nederland best ver, denk ik. Daarom zijn racisme en islamofobie tegenwoordig veel meer thema’s waar ik me mee bezig hou; die mensen kunnen het in ons land erg zwaar hebben, denk ik.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *